من آزادم! بی آنکه بدانم به برکت مسلمان بودنم آزادم... نه در اندیشه ای دنیایی اسیر و نه در اعتقادی غیر واهی درگیر من از روزی که سجده بر خدای محمد کردم آزادم! در بند کشتی ناخدایان نیستم و آزادم مبارز راه شیطان نیستم و آزادم هیچ ندارم و در این بی ثروتی چون همه را دارم آزادم قسم به روزی که معجزه آشکار شد دل من با اسم علی همساز شد من ساکن کوچه ی خدا گشتم و دلم آزاد شد... ای به کعبه رفتگان من بی آنکه خانه اش را ببینم چشم دلم در خانه اش آزاد شد ولایتم خداست و دلم به عشق اسم الله آزاد شد...

خیلی گرمه! یعنی از این گرمتر دیگه نمیشه مخصوصا واسه ماهایی که به گرما عادت نداریم تحملش سختره این روزا آروم میگذره شکر خدا آروم و بی سر صدا سپری میشه بهشت روی زمین یعنی آذربایجان روزای آرومی رو میگذرونه خدا رو شکر نه کودتایی و نه تروری مردمی که هیچ جای دنیا مثلشان پیدا نمیکنی ، مهربان و بی همتا... انگار مردم ما مخصوصا مادران ما از دنیایی دیگری هدیه به زمیند! صلح خواه و وطن دوست ، خونگرم و صمیمی ، بر سر عهدشان هستند و هرچه بنویسم کم نوشته ام دست به قلم و شاعر فراوان داریم و پس اهل دلیم ، سردار که نگو که پهلوان میدان نبرد هستیم.. نمیدانم چه عشقیست وطن خاک پا

من چشم بسته هم بیدارمحتی اگر خودم را نیز به خواب بزنم اما باز بیدارم!!!خستگی جانم را نمیگیرد که به عشق و امید تو بیدارم..عجیب نیست که چراغ قرمزی رد نشدممن در این تاریک خانه با دلی روشن در راهم...بی خبران نمیدانند که من شب ندارم و چشم به راه بیدارم...شده خیلی چیزارو نشنیده بگیرم و خیلی وقتها هم خودمو به سادگی بزنم ولی خدارو شکر هیچ گاه اسیر نشدمبارها تا لب پرتگاه رفتم و شده از پشت خنجر بخورم و حتی شکست بخورمولی هیچ وقت بازنده نبودمتو رقابت نا برابر زندگی آدمایی نا عادلانه دستشون توسط داوری مردم بالا میره ولی چیز که مهمه خود آدمه و دلش.چیزی که انسان رو می

هر شب کودتا می کند دلم برای خواستنت روحم همه تمنا می شود برای ماندنت سرکوب می کند شاه منطقم این بی قانونی را ارتش خشم ظلمت می کند این شب نورانی را اگر این قانون شکن از نقش بیرون آید و بر ملا کند راز تکه تکه خواهم کرد احساساتم را اگر تو را بخواهد باز در این تنهایی دلم کسی آشنایش نیست در غربت این غریب هم پیمانه اش نیست اسمش دل و تقدیرش شکستن بوده در کنار چشمه از تشنتگی نوشتن بوده تسلیم منطق و غرور شدن عجب حالی دارد اینکه کسی درکت نکند حال محالی دارد این قصه پایانی ندارد جز ساختن و سوختن و چاره جز جای دیگر دل باختن و باختن نمیدونم چرا گاهی دلم نمی خواد از

من رویاهایم مثل خودم زنده اند دو روزه شکم پیچه که نمیدونم سوغاتی چه عمل نیکی هست که انجام دادم اذیتم کرده به ما یاد دادن همه چی رو به فال نیک بگیریم ولی دیگه خیلی سخته نمیدونم روزام از کجا میاد و از کجا میره انگاری خورشیدی در کار نیست که طلوع کند و دوباره با غروبش ارمغان آور چراغ های مهتابی شهر بشود.. پاییز نزدیک است و من برخلاف اسمش به تنهایی به استقبالش می روم مثل همیشه مثل چند سال قبل... دومین سالیه که از وقتی که یادم هست بی مدرسه و دانشگاه به سراغ پاییز می روم دفعه قبل پنج سال پیش پاییز سال 90 بود که مثلن پشت کنکوری بودم ولی ایندفعه سال 95 واقعا کنکوری ه

شب و تنهایی آسمان پر ستاره و مهتابی چراغ خانه مان اما مصنوعی روشن است قفسی یادگار از دو مرغ عشق به یغما رفته اما دلتنگم می کند در این بمباران ستاره ها سپری از احساس روی سرم دل روشنی می دهد تازه سربازی امیدوار تمرین آزادی می کند کهنه سرداری قبرش کمی بالاتر بدون گل جمعه می شود به دل نا آرامم بگویید شب است گرچه مهتابی و خوشرنگ است باز شب است بشیند و تماشا کند که به روالش خورشید رنگ بگیرد صد نه هزاران سال پیش بگردد و آتش بگیرد به جز محبت هرچه هست بگذار مدرنیته بمیرد تا سنگ باشد و آهن.. من باشم و معبود یکتا الله و الله و الله